In het vierkant, het kruis en de driehoek vind ik de ankers voor een voortdurend onderzoek naar wat ons bindt, herinnert en vormgeeft. Geïnspireerd door het minimalisme zoek ik naar de essentie via primaire elementen. Waar de rigoureuze aanpak van Ad Reinhardt en de systematiek van Sol LeWitt de basis legden, resoneert de verstilling van Agnes Martin met de ritmische opbouw in mijn huidige werk.

Onder de oppervlakte van de abstractie ligt een verscholen familieverhaal. Het raster fungeert hierin als symbool voor orde en beperking: van het rooster in de biechtstoel, de paden in een besloten kloostertuin tot patronen in akkers en velden. Deze structuren verdelen het beeld in vierkanten die staan voor gelijkheid en balans, waarin het kruis en de driehoek – als teken van elevatie – hun plek vinden.

Mijn proces is een samenspel van opbouw en reductie. In sober getemperde tinten van dunne lagen olieverf en potlood zoek ik naar de nuance. De puurheid van het verhaal staat toe dat lijnen uit het lood gaan; het gevoel is belangrijker dan de strakheid van het bestaan. Hierbij domineert het grijs – een uiting van evenwicht, compromis en geborgenheid – kernwaarden die ik van mijn moeder heb meegekregen.